O Katedrze
Dydaktyka
Badania
Konferencje
Galeria
Kontakt
Szukaj w serwisie
 
Nasze prace
paad
zwałowiska pogórnicze
BIOGEO-SILESIA ORSIP
Ostatnia aktualizacja:

2020-01-07

Zastosowanie satelitarnej interferometrii radarowej w badaniu osuwisk

Wykorzystanie satelitarnej interferometrii radarowej do badań osuwisk w polskiej części Karpat

Tomasz Wojciechowski
Uniwersytet Śląski, Wydział Nauk o Ziemi, Katedra Geologii Podstawowej
ul. Będzińska 60
41-200 Sosnowiec
twojcie@wnoz.us.edu.pl

Zbigniew Perski
Uniwersytet Śląski, Wydział Nauk o Ziemi, Katedra Geologii Podstawowej
ul. Będzińska 60
41-200 Sosnowiec
zbigniew.perski@us.edu.pl

Liczebność osuwisk w Karpatach oraz zagrożenia z nimi związane powodują potrzebę poszukiwań coraz to nowszych metod pomiarowych umożliwiających wyznaczenie obszarów osuwiskowych i określenie ich dynamiki. Jedną z najszybciej rozwijających się dziedzin mierniczych jest satelitarna interferometria radarowa, która stosowana jest już również w kontekście badań osuwisk. Pozwala ona na określenie z dokładnością milimetrową przemieszczeń zachodzących na powierzchni zbocza.
W prezentowanych badaniach sprawdzono możliwości tej metody w rozważaniach nad osuwiskami występującymi na obszarze środkowej części polskich Karpat, objętego na ścieżce 179 satelitów ERS. Wykorzystano serię 51 rejestracji ERS-1/2 SAR obejmujących 7,5 letnią rozpiętość czasową zawartą między 18 czerwca 1992 a 17 grudnia 2000. Wygenerowano interferogramy radarowe DInSAR za pomocą programu interferometrycznego Doris oraz pozyskano punkty PS przy wykorzystaniu implementacji metody PSInSAR powstałą na Uniwersytecie w Delft. Uzyskane wyniki zostały porównane z występowaniem osuwisk oraz z pokryciem terenu. Wstępne analizy wykazały ograniczenia związane m.in. ekspozycją stoków. Satelitarna interferometria radarowa jest czuła na kierunek przemieszczeń na zboczach, dlatego najdogodniejszym do badań dla tej metody jest zsuw o kierunku zbliżonym do wschodniego i zachodniego, czyli zgodny z kierunkiem padania wiązki radarowej satelitów ERS. Ponadto negatywny wpływ na wyprocesowane interferogramy oraz punkty PS mają czynniki wpływające na dekoralację sygnału radarowego. Niskie wskaźniki koherencji związane są z dużymi deniwelacjami górskiego terenu oraz ze znacznym pokryciem szatą roślinną. Ważna okazała się również identyfikacja rozpraszaczy stabilnych, gdyż sygnał może być odbity od obiektów, których przemieszczenia mogą być związane z czynnikami innymi niż osuwisko.

Słowa kluczowe: interferometria SAR, persistent scatterers, osuwiska, Karpaty.

 
 
Patrz także: /poster/

oraz
Wojciechowski T., Perski Z., Wójcik A. 2008: Wykorzystanie satelitarnej interferometrii radarowej do badań osuwisk w polskiej części Karpat. Przegląd Geologiczny, vol. 56, nr 12: 1088-1091.

Wojciechowski T., Perski Z. 2008: Zastosowanie satelitarnej interferometrii radarowej do określania aktywności osuwisk obrzeżenia Kotliny Sądeckiej. W: XVI Ogólnopolskie Sympozjum Naukowe "Geoinformacja obrazowa w świetle aktualnych potrzeb", Międzyzdroje 15-17 października 2008. /poster/



 
 
 

Wprowadził do serwisu: T.Wojciechowski / 30.08.2008

 
« Powrót do poprzedniej strony